We zagen haar voor het eerst, die ochtend, in de drukkerij

door Jan Gheysen, Opiniërende Hoofdredactie

20/01/2020

We zagen haar voor het eerst, die ochtend, in de drukkerij

 

Hoewel we flink doorstapten, was het een lange wandeling, die ochtend. Het was donderdag 9 januari, iets over halfnegen. We zouden haar voor het eerst zien, live bij wijze van spreken. We wisten hoe ze eruit zag op het scherm en we waren – en anderen gaven ons geen ongelijk –enthousiast over haar. Of zeg maar dat we dan al goed gek van haar waren. Maar om ze écht te zien, moet je van dat scherm weg en moet je ze kunnen voelen. Om haar van top tot teen te leren kennen, moet je ze niet alleen met je ogen maar ook met je handen lezen. Niets menselijk is een krant vreemd. En al zeker niet De Krant van West-Vlaanderen.


En zo waren wij, onze directeur redactie Pascal en ikzelf, die ochtend op weg van de redactie naar de drukkerij om die nieuwe krant voor het eerst echt in handen te krijgen. Een date, herinnerde ik mij uit vervlogen tijden, loopt nooit zoals je je die vooraf hebt gepland, gedroomd of ingebeeld. De omstandigheden zijn altijd net anders dan je had verwacht. Dat was die donderdagochtend precies zo. We waren langer onderweg dan we hadden ingeschat en toen we in de drukkerij kwamen, zagen we dat de pers stillag. Er was ook niemand in de ‘cockpit’ aan wie we een nieuwe krant konden vragen. Er lagen wel al proefexemplaren in de container. We hadden geen tijd te verliezen en haalden zo’n licht verfrommelde, wat beduimelde krant uit de afvalbak en gingen er meteen doorheen. En ja, ze zag er anders uit dan op het scherm. Beter. Veel beter. En zo voelde ze ook. We hoorden en zagen niets meer om ons heen, zij hield ons volledig in haar greep.


Toen liep er iemand van de drukkerij binnen en die gaf ons een keurig exemplaar van de nieuwe krant. Nog beter, zeiden we, ze ziet er nog beter uit en we namen haar onder de arm en liepen – vermoeden wij, want we zagen onszelf natuurlijk niet lopen – glunderend naar de redactie. De weg terug leek ineens veel korter. En dat is precies wat een geslaagde krant doet: ze doet je afstanden vergeten. Tussen mensen en gebeurtenissen, tussen mensen onderling.