In welke werkgroep zit ik?

door Niels De Boysere, eindredacteur bij Brugsch Handelsblad (KW)

24/09/2019

In welke werkgroep zit ik?

 

Om het tweede decennium van de 21ste eeuw aan te vatten, pakt de Krant van West-Vlaanderen straks uit met de derde fase van het vernieuwingsproces van het weekblad. We zijn immers in volle beweging en met elke verandering gaat ook heel wat denkwerk gepaard. En daar maken de mensen op deze redactie meer dan ooit deel van uit.

 

De laatste weken/maanden werden we ingedeeld in verschillende werkgroepen om bepaalde segmenten van onze krant, die bestaat immers uit een lokale/provinciale editie, sportkrant en weekendmagazine, te bespreken en te brainstormen over wat wij (lees: onze lezer) straks nog meer, nog beter en nog uitdrukkelijker naar voor willen brengen.

 

Het zal je waarschijnlijk wel niet verbazen dat er tijdens de vergaderingen met de verschillende werkgroepen wel eens stevig gediscussieerd werd over wat we wel, wat we niet en wat we anders moeten doen. En dat heeft geloond. Straks krijgen wij de ‘prequel’ van wat zich vanaf januari 2020 hier zal afspelen. Meer West-Vlaanderen in de West-Vlaamse huiskamer? Een tikkeltje meer lokale dramatiek? Of een wekelijkse tip van Elodie Gabias (Elogabias op Instagram, echt de moeite waard)… We hebben hard gewerkt, redactie, hoofdredactie, iedereen die een link heeft met Krant van West-Vlaanderen… ‘k Zien curieus wat dat geworden is! Gie toch owk?

15/01/2019

Nieuwjaarsroes

 

Het zal je misschien niet verbazen maar ik kom uit een nieuwjaarsroes… En neen, niet door de verdovende middelen. Ik zit in een roes door de periode van het jaar. Dat is toch wat ik mag geloven als ik dezer dagen naar de radio luister. Je hoorde het zelf ook wel of merkte het al op, ’t zijn de donkere dagen… We komen net uit een periode vol feest… Er is niet veel zonlicht… En hoewel ik daarop probeer te anticiperen met het volgen van een vitamine D-kuur en ettelijke keren per dag mezelf influister dat het wel allemaal zijn gangetje gaat, moet ik die vervloekte radiopresentator toch gelijk geven… Maar om zomaar te zeggen: t’is de periode van het jaar. Dat vind ik te makkelijk. Dus ging ik aan het denken.

 

Hoewel ik elk jaar de vraag naar mijn voornemens voor het nieuwe jaar in de wind sla, antwoordde ik er nu toch gretig op. Het klonk als: gezond leven, een nieuwe woning, een volgende stap in mijn carrière, een snel lief, een sixpack… Ambitieus vind ik mezelf wel maar erg realistisch daarentegen…? Nu ja, wie herinnert zich ook maar iets van mijn voornemens… Ja, wie eigenlijk? Eerlijk als ik ben, de eerste voornemens die ik opsomde net na klokslag 12 uur op ouderjaarsnacht hebben niet lang stand gehouden. Dus mijn beste vrienden en familie waren tijdens het eerste uur van de eerste dag van het nieuwe jaar getuige van mijn eerste leugen... Ik schaam me er weliswaar niet om. Voor hen omschrijf ik het als een leugentje om bestwil… Maar misschien vergeet ik dan wel de belangrijkste persoon, die zijn voornemens niet vergeet en misschien het leugentje langer dan nodig in stand zal houden, namelijk ikzelf.

 

Hoe ga ik om met de beloftes aan mezelf? Met die dromen? Ga ik gezonder leven en passen voor de frietjes op zondag? Zet ik straks een eerste stap in mijn nieuwe woning of maak ik een volgende stap in mijn carrière? En wat volgt dan: een snel lief en de sixpack? Of heb ik meer succes als ik de volgorde van die laatste aanpas? Dromen, die vallen niet zomaar uit de lucht. Daarmee zeg ik niet dat dromen niet kan of mag. Integendeel, je moet dromen. Maar realiseer je ook dat die dromen niet altijd het doel op zich zijn. Soms is de weg ernaartoe meer verrijkend dan het doel op zich. En hoewel ik in deze periode van het jaar iets te veel nadenk over mijn toekomst, wat als ik dit, wat als ik dat… Mijn roes weet je wel… Ik ga er straks ten volle voor. En ik zal genieten van elke stap die ik zet op mijn weg. Op die weg kijk ik later terug. En op die afgelegde weg zal ik ook trots zijn.

02/07/2018

Kletter er eens op los!

 

Op het einde van de werkweek hangt de eigenzinnige geur van een vers gedrukte krant in de redactieruimte van de Krant van West-Vlaanderen. Neen, van ‘solventen’ en dergelijke raken we hier niet (meer) bedwelmd… Van een heerlijk bakje koffie daarentegen…

Na de doortocht van #KWdanst met een goede mix van oud-volwassen en jong gepensioneerden was het deze week de beurt aan onze alleroudsten. Krant van West-Vlaanderen liet in zijn dossier ‘100 X 100’, zoals de titel al een beetje doet vermoeden, 100 West-Vlaamse eeuwelingen aan het woord. En al zeg ik het zelf: ik zag heel wat spitante quotes. Van kant en klare tips: “Een lepeltje zeem zonder suiker” of “elke dag een glas whisky” tot echte levenswijsheden: “ertefret niet, bekijk de mannen” of vrouwen in mijn geval… Toch viel ik stil op één citaat in het bijzonder…

 

“Laat alles passeren en zoek geen miserie”

Ik word stil van die woorden. Laat alles passeren en zoek geen miserie… Eenvoudig gevat en bekeken, begrijp ik die man uit Blankenberge. Hij zegt me: sta niet bij alles stil en maak je vóóral niet druk. Een rusteloos leven. Het klinkt als ‘la vie en rose’.

 

Toch is er een stemmetje in mij die zegt: laat niet zomaar alles passeren en zoek zeker eens ‘miserie’. Zeker op onze werkvloer. Kom, onderbouwd, uit voor je mening.  Laat niet zomaar over je heen lopen en durf ook te zeggen wat er nu net op jouw maag ligt.

 

Op onze redactie gebeurt het nog te weinig maar ik hoorde anderhalf jaar geleden zeggen: “Het mag hier eens ‘kletteren’.”  En dat gebeurde. Met als gevolg: week na week een krant waarmee we kunnen uitpakken. En met een krant naam kunnen maken op vrijdag is het resultaat van een bikkelharde strijd, open discussie en veel doorzettingsvermogen op ALLE dagen van de week. Ik hoorde het vorige vrijdag opnieuw: “Het mag hier gerust nog eens meer ‘kletteren’.” En ja, opnieuw met dat zopas beschreven doel voor ogen. Een krant waar we trots op kunnen zijn en waarmee we lokaal, regionaal en provinciaal mee uitpakken, en als het nog even kan, ook nationaal scoren. 

 

Straks vatten we de vakantieperiode aan en er rest mij niets anders dan te zeggen: geniet ervan! Maar vanaf maandag 30 juli vliegen we er met KW weer keihard in. Jullie ongetwijfeld ook…

16/01/2018

Verandering

 

D-day, of zeg maar D-week, is zo goed als achter de rug. Met KW brengen we vanaf vrijdag 12 januari een volledig vernieuwde krant. Een nieuwe werkstructuur, nieuwe deadlines en een nieuwe werkwijze zorgden bij de redactie van KW deze week voor heel wat stress. Onterecht zo bleek, want een redactie als de onze is klaar voor verandering.

 

Verandering is overal aanwezig, zeker nu het digitale tijdperk zo hard inramt op onze samenleving. Voor sommige onder ons, is die aanpassing – en het verlaten van een oude, maar tegelijk vertrouwde structuur – niet altijd even gemakkelijk. Maar zoals gezegd, en ik benadruk het nogmaals: de redactie van KW zal straks op deze nieuwe fundamenten kunnen verder bouwen.

Op de pagina’s 2-3 krijgen onze lezers alvast de uitleg van wat er verandert in onze krant. Voor mij, als Bruggeling, is het nog altijd even slikken als ik straks onder het Brugse belfort zowaar de Menenpoort zie opduiken. Dat is geheel normaal, want – ja, je leest het goed – een Bruggeling is chauvinistisch … Voor zijn eigen stad.

 

Als we even dieper inzoomen op deze kopstad – zoals wij het hier graag noemen – zien we ook heel wat verandering. Ik denk dat elke Bruggeling er zowaar gemakkelijk drie kan aanhalen. Ik som de mijne even op: de nieuwe beurs- en congreshal, de  heraanleg van ’t Zand en de Weylerkazerne… 

 

Niet alleen in Brugge, ook in alle andere kopsteden van West-Vlaanderen zijn dergelijke veranderingen op til. Om nog maar niet te spreken over de wijde omgeving, tot aan de grens van onze provincie. En laat dat laatste nu toevallig de core business zijn van de nieuwe eindredacteurs.

 

Samen met zeven collega’s mocht ik al een (lange) aanloop nemen. Ook met diezelfde onzekerheid van: ‘wat komt er op ons af’. En zie, de verandering heeft ons sinds deze week meteen al iets positief gebracht. Straks komen wij als ambassadeurs van de gemeenten rond de kopsteden van onze krant naar voor. Op de hoogte zijn van het nieuws dat leeft binnen die gemeenten is wat ons boeit én wat ons drijft. O ja, die verandering ramt hard in op ons. En o ja, wat is die verandering toch schoon.

terug naar boven