Help, mijn man is een 'prutser'...

door Pascal Kerkhove, redactiedirecteur KW

18/11/2018

Help, mijn man is een 'prutser'...

 

Mag ik beginnen met een kleine bekentenis? Als ik een nagel in de muur klop, dan zijn er steevast drie opties: 1/ blauwe plekken op mijn linkerhand, 2/ een gat naast de plaats waar de nagel moet terecht komen of 3/ het lukt. Als ik u vertel dat mijn echtgenote al lang zelf nagels in de muur klopt, dan weet u dat antwoord 3 in mijn leven een zeldzaamheid was en is. Zij weet het al langer en zegt het ook regelmatig in gezelschap: 'Help, mijn man is een prutser'. Zoals wel vaker, heeft ze overschot van gelijk. Af en toe riposteer ik nog: 'Mag ik ook weten waarom de eetkamer van gisteren, vandaag plots de zitkamer moet zijn?' Maar mijn woorden maken dan weinig indruk, laat staan dat ze impact hebben op het resultaat. Wat moet zijn, moet zijn. Zelf houd ik er alvast een van de vele levenslessen aan over: 'Pick your fights of choose your battles', thuis en op het werk. 

 

Maar terug naar dat bouwen en verbouwen. Kasten verplaatsen, vloeren uitbreken, plafonds verhogen of verlagen, muren schilderen, tapijt leggen... De gedachte alleen al maakt mij treurig, tenzij... Juist, er is een heel grote tenzij en die heeft alles te maken met mijn rol. Het is ook de reden waarom ik dezer dagen met de glimlach rondloop op onze redactie. Muren worden afgebroken, kasten en mensen (tijdelijk) verzet, plafonds worden vernieuwd, tapijten verwijderd en opnieuw gelegd... En belangrijk, er wordt mij niet gevraagd om te helpen. Ik mag toekijken hoe een team van professionals de verbouwingen op onze redactie razendsnel en super efficiënt tot een goed einde brengt. Fantastisch werk leveren die mannen en vrouwen. Ik bekijk die 'operatie verbouwing' met stijgende verbazing en bewondering. De oudbollige redactie van KW wordt in geen tijd omgetoverd tot een moderne, frisse en eigentijdse werkruimte. Daarin huist vanaf begin december de nagelnieuwe Roularta Redactie RSL. Met die nieuwe en geïntegreerde krantenredactie maken we daar dan niet alleen de 8 lokale kranten en KW Weekend, maar ook Deze Week, De Zondag en Steps. 

 

In stilte besef ik meteen ook weer het gelijk van mijn vrouw: het is goed om regelmatig iets te veranderen....     

08/08/2018

Kan vakantie bestaan zonder begin of einde?

 

"Opnieuw beginnen te werken na een vakantie, wie heeft dat in godsnaam ooit uitgevonden!” De ochtendlijke grap op de parking van een collega pakte mij even bij het nekvel. Hij lachte, stapte de redactie binnen en begon aan zijn eerste werkdag na drie weken vakantie. “Wie dat op zijn geweten heeft, verdient een grondig onderzoekdossier in KW”, riep ik nog glimlachend terug. Ik stapte de redactie binnen en begon aan mijn eerste dag van mijn tweede werkweek. Humor is zelden grappig zonder ernst, dus vraag ik mij af: zou vakantie kunnen bestaan zonder begin of einde? En zo ja, zouden we daar dan even intens van genieten? Het aftellen van de laatste werkdagen, het uitkijken naar de eerste vakantiedag. Dat zalig gevoel bij de start van twee, drie of vier oneindig lijkende weken om dan plots hijgerig aan te hikken tegen de laatste dagen van diezelfde weken die alweer veel te snel voorbij zijn gevlogen. En er valt nog zoveel te lezen, te ontdekken, te eten, te drinken, te bekijken… Om nog maar te zwijgen van die warme herinneringen aan gisteren, vorige week of zelfs vorige zomer bij de terugkeer op het werk. Geen herinnering die niet mooier wordt naarmate de tijd verstrijkt. Maar laat ik bij de vraag blijven. Zijn vakantie en werk perfect in balans omdat ze zo enorm van elkaar verschillen? Of ontbreekt de balans omdat ze in essentie niét van elkaar verschillen? Mij lijkt het heilzaam om van je werk ook altijd een beetje vakantie te maken. En omgekeerd. De eerste goeie journalist waarbij leven en werk helemaal van elkaar gescheiden zijn, moet ik alvast nog ontmoeten. Maar wat hou ook ik van vakantie. Dromen. Plannen. Doen. Beleven. Straks verdwijn ik twee weken helemaal van de westerse radar en zoek ik de pure schoonheid van de Okavango-delta in Botswana. Ik ga er niet leren hoe je een goeie regionale krant maakt en die verkocht krijgt aan de lokale bevolking. Waar ik dan wel op mik? Lessen in menselijke eenvoud. Aan mij om die te vertalen naar ons leven als journalist in West-Vlaanderen. Wat schrijf je als er te weinig woorden zijn om je verhaal te vertellen? En hoe doe je dat? Vandaag zijn er te veel én we gebruiken er te veel. Misschien wel de perfecte metafoor van ons leven. We hebben van alles te veel en zijn de kunst verleerd om te leven met te weinig. Zijn dunnere kranten het antwoord? Ik denk er over na wanneer we straks in een gammel bootje peddelen op het water tussen de Afrikaanse krokodillen en nijlpaarden …

28/05/2018

Dansen en regionale journalistiek: een mooie slow…

 

Geen redactie of mediahuis ter wereld waar dezer dagen niet wordt nagedacht over de toekomst van (de eigen) journalistiek. Print en/of digitaal: uiteraard, maar hoe, alles en iedereen crossmediaal, content on demand, native advertising, video, journalistiek 3.0, sales 4.0… Het is zoeken, tasten, proberen, creatief denken, buikgevoel volgen, lezersonderzoeken uitvoeren en dat allemaal vanuit die vraag van één miljoen: hoe overtuigen we de moderne nieuwsconsument om te (blijven) betalen voor ons journalistiek werk. Wie waar ook ter wereld het sluitend antwoord vindt, moet nadien  nooit meer werken.

Het is niet anders bij KW. Naast het vakkundig maken van onze dagelijkse website én onze wekelijkse 8 lokale kranten, zijn we iets meer dan een jaar geleden ook gestart met de campagne ‘wij westvlaanderen’. Hoofddoel van deze actie is het verbinden van West-Vlamingen met elkaar, zowel binnen als buiten onze provincie. In juni 2017 fietsten we met honderden bekende en minder bekende West-Vlamingen langs onze provinciegrenzen. Dit jaar kiezen we voor het thema ‘KW feest’, of eigenlijk moet ik zeggen ‘KW danst’. En wat is de dans die mensen het dichtst bij elkaar brengt? Juist, de slow.

 

Welaan dan. Vanaf 25 mei kan elke West-Vlaming via onze website kw.be en allerlei sociale media zijn of haar favoriete top3 kiezen uit een selectie van 100 slows. Gedurende de daaropvolgende vijf weken gaan wij met die informatie aan de slag én zetten wij iedereen op weg naar de perfecte slow. Wat moet je (niet) doen met je handen? Wat met die voeten? En waar moeten we tijdens die drie minuten heen met ons hoofd?

Prangende vragen waarop wij de komende weken met veel plezier het antwoord geven. Daarna zetten we op zondag 24 juni allemaal samen een zwoele en mooie slow in op de Grote Markt van Roeselare. Onze ambitie is groot: nooit voorheen zullen zoveel West-Vlamingen met elkaar hebben geslowd als die 24ste juni. Op de Grote Markt in Roeselare willen wij graag minimaal 1 danskoppel per West-Vlaamse gemeente. Ook in de omliggende Roeselaarse centrumstraten zal de winnende slow door de luidsprekers schallen en hopen wij zoveel mogelijk aanwezigen op de Batjes ook aan het slowen te zetten. Daarnaast kan elk West-Vlaamse koppel dat niet in Roeselare aanwezig kan zijn, ons via Twitter of Instagram een video bezorgen van hun dans, waar ook ter wereld. Als dank voor hun deelname ter plaatse of via video wacht enkele gelukkigen een mooie romantische reis.

Dàt hebben goeie regionale journalistiek en slowen dus met elkaar gemeen: ze brengen mensen samen, lekker dicht bij elkaar.

 

Zouden wij na 24 juni nog moeten werken?

20/04/2018

Eigen lof stinkt, andermans lof blinkt…

 

"Mooi vormgegeven voorbeeld van signalerende onderzoeksjournalistiek. Bijzonder is ook dat een lokale krant in Vlaanderen de moeite neemt om een onderzoeksploeg op poten te zetten. Het verhaal toont ons dat prostitutie niet weg is als 'de kotjes' uit het straatbeeld verdwijnen. Ze steken dan elders de kop op."

 

We mogen het dan wel denken, bovenstaande lovende woorden komen niet van ons. Het is een letterlijk citaat uit het juryverslag van De Loep, de organisatie die onderzoeksjournalistiek in Vlaanderen en Nederland beoordeelt. Eigen lof stinkt, andermans lof blinkt, ook al ging de hoofdprijs uiteindelijk naar de collega’s van De Tijd en moesten wij net als de journalisten van De Groene Amsterdammer en Nieuwsuur genoegen nemen met zilver. En of we daar bij KW trots op zijn! In topsport win je geen zilver, maar verlies je goud. In de journalistiek win je goud, zilver én brons, zeker in mooi gezelschap als dat van NRC en De Tijd.

 

Bij KW geloven we inderdaad voluit in de kracht van goeie regionale onderzoeksjournalistiek. Een investering is het, in mensen en middelen, maar cruciaal in onze queeste om journalistiek relevant te worden, te zijn en te blijven in het leven van de West-Vlaamse nieuwsconsument. In de komende weken en maanden gooien we ons met KW voluit op de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober. Flitspeilingen, interviews, reportages, cijfers en ja, ook enkele spraakmakende onderzoekdossiers… Lokale verkiezingen zijn de echte zesjaarlijkse hoogmissen van democratie én lokale journalistiek. Bij KW willen we die kans niet missen om weer te scoren. Eenmaal je op dat podium hebt gestaan, wil je daar opnieuw naartoe. Niet uit een onweerstaanbare drang naar journalistieke roem, wel omdat we daarmee als modern nieuwsmerk het verschil maken in het West-Vlaamse leven. En laat net dat onze journalistieke strategie zijn.

 

Hou ons maar in de gaten de komende weken en maanden…

26/01/2018

KW, de beste vriend van kw.be

 

Digital first, best print! Het is in 2017 zonder twijfel de meest geciteerde en gehoorde slogan op de redactie van KW. Een radicale stijlbreuk in denken én werken, al was het maar omdat print en online vandaag niet langer elkaars vijanden zijn. Integendeel, kw.be is de beste vriend van KW. En wat verwacht een mens van zijn beste vriend? Juist, dat hij je graag ziet en steunt, maar evenzeer dat hij je wakker en scherp houdt, dat hij je een tik om de oren geeft als dat nodig is. Kortom, dat hij van jou een beter mens maakt. Dat is ook wat KW en kw.be in 2018 (moeten) doen: elkaar beter maken. Met onze website en het fonkelnieuwe KWestie als dagelijkse en persoonlijke digitale informatiestroom, met onze 8 unieke lokale kranten en KW Weekend op vrijdag als kwalitatief leesmoment. Het journalistieke einde van de voorbije week, de journalistieke start van een nieuwe week. KW als modern nieuwsmerk dus, relevant in het leven van 1,2 miljoen West-Vlamingen. Herkenbaar en verbindend. Verfrissend en vernieuwend. Authentiek en geloofwaardig. En altijd trots op West-Vlaanderen.

 

Wij westvlaanderen verder

22/09/2017

(Bijna) één jaar later…

 

Is het ook jou al overkomen dat je ergens een deur dichtdoet en plots beseft: oei, we zijn weeral een jaar verder. Niets in dit leven is rechtvaardiger dan tijd en toch lijkt het alsof hij steeds sneller gaat. Of is het lopen? Mij overviel dat gevoel vorige donderdag bij het verlaten van de KW-redactie. Elf mooie lokale kranten en een prachtig KW Weekend waren net weer gedrukt. Het is dan altijd uitkijken naar de ochtend nadien als die immense bundel vers gedrukt op mijn bureau ligt. De (aantrekkings)kracht van papier verdwijnt nooit. En toch was het deze keer anders, plots. Even onverklaarbaar als onweerstaanbaar drong een gedachte mijn hoofd binnen: bijna één jaar al ben ik aan de slag als directeur redactie van KW. Straks op 17 oktober is het echt zover, één jaar later… Een fantastisch jaar, vol veranderingen en nieuwe projecten. Vol met veranderende mensen ook, want bij zo’n veranderingstraject ligt net daarin altijd de sleutel van potentieel succes. Mensen warm maken voor en betrekken bij vernieuwing. Ja, vroeger was het goed maar vroeger is voorbij. De uitdagingen van morgen ga je niet tegemoet met de oplossingen van gisteren. En ja, soms wringt dat of doet dat een beetje pijn, maar bij alles wat we doen, houden we altijd één iemand voor ogen: de lezer. Met 1,2 miljoen West-Vlamingen zijn we en in mijn droom westvlaanderen die straks allemaal, dankzij KW. In mijn droom… Beginnen niet alle mooie dingen in  het leven met een droom? In de slaapkamer van mijn dochters (28) en zoon (34) hing een slogan tegen de muur: ‘Open mind for a different view’. Wie wil kijken, ziet altijd meer. Ik mik op nog tien flitsende KW-jaren vol verandering met evoluerende mensen en gedachten, maar zou er echt niemand bestaan die de tijd een beetje kan vertragen? Het is weer vrijdag, KW-dag.  Kw.be bulkt van nieuw West-Vlaams nieuws. De kranten ruiken fantastisch. Kwestie van de dag goed door te komen. KWestie? Juist, het volgende nieuwe KW-project komt er snel aan. Op 6 november.

Soms is het wachten lastig …

 

Tot snel,

Pascal Kerkhove

23/05/2017

Ik ben weer thuis, eindelijk.

 

Niets of niemand heeft zoveel impact op het leven van een lezer of surfer als de lokale journalist. En bij KW wemelt het van de goeie lokale journalisten. Wie wil dat proces niet leiden? Week na week maken we om en bij de tweeduizend pagina's in elk vernieuwde lokale kranten en een fonkelnieuw magazine.

 

Ons DNA: West-Vlaanderen. De West-Vlamingen. Wij, West-Vlaanderen. Wij westvlaanderen...

En of we daar trots op zijn.

En of ik daar blij mee ben.

 

Leven en werken op het ritme van een redactie, altijd in het rood. Altijd met het oog op meer en betere. Altijd samen.

Voor West-Vlaanderen. Voor KW.

 

Vrienden en kennissen vroegen onlangs wat mij overkomen was.

Simpel, zei ik, ik ben weer thuis.

terug naar boven